ในชีวิตคนเราจะมีความรักดีๆกับเค้าสักกี่ครั้ง ตั้งแต่ตัวเองจำความได้รักครั้งแรกของตัวผมเองก็ไม่สมหวังซะแล้ว ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยคิดที่จะรักใคร จนมีใครคนนึงที่มาอยู่เคียงข้างผมมาตลอดจนถึงตอนนี้ แต่ตอนนี้เค้าไม่ได้อยู่ข้างผมอีกต่อไปแล้ว ผมกลับมาถามตัวเองและทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแค่ข้ามคืน มันทำให้ผมนอนไม่หลับ กระวนกระวาย และทำอะไรไม่ถูก ผมรักเขามากแต่ผมไม่เคยพูดไป เขาทำอะไรดีๆให้ผมเสมอ ในชีวิตถ้าไม่พูดถึงคนในนครอบครัวผมผมไม่เคยได้เจอใครแบบนี้ แต่เพราะอะไรทำไมผมถึงไม่เคยคิดทำดีกับเขาคนนี้เลย ผมก็ยังค้นหาคำตอบให้กลับตัวเองไม่ได้ซักที ทำไมเวลาผมได้อยู่ใกล้เขา ได้พูดคุยกับเขา ผมยิ่งรู้สึกสับสน และเมื่อเขาทำดีกับเท่าไร่ผมยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองมากเท่านั้น จนมาถึงเมื่อคืนที่ผ่านมา ความเจ็บปวดที่ผมเคยเจอมาแล้วครั้งนึงมาเกิดขึ้นกับผมอีกครั้งและผมก็ไม่แน่ใจว่ามันเจ็บปวดมากกว่าครั้งนั้นหรือเปล่า ผมกับเขาทะเลาะกันเพราะเรื่องเรื่องหนึ่ง ผมรู้ว่าตัวเองผิดผมพยามขอโทดในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่ผมได้ยินมันกลับเป็นสิ่งที่ผมฟังแล้วผมทำอะไรไม่ถูก "เหนื่อยนะกับการที่เรารักใครสักคนแต่เค้าไม่เคยสนใจเรา ต่อไปนี้ถ้าเราเลิกรักเค้าคนนั้นถึงแม้มันจะเจ็บปวดสักแค่ไหนเราก็ต้องทำ เพราะเราไม่อยากเจ็บปวดมากกว่านี้" คำพูดนี้ทำให้ผมเงียบ เกิดสงครามความเงียบเกิดขึ้นระหว่างผมกับเขา บรรยากาศรอบตัวของผมเย็นชาไปหมด แทบไม่แตกต่างกับป่าช้าล้างที่ย่างกายเข้าสู่ฤดูหนาว ผมยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ผมรู้ว่าผมคงรั้งเค้าไว้ไม่ได้ คำพูดสุดท้ายที่ผมอยากจะบอกเค้าไปว่า ''ผมรักเค้ามาก อย่าไปจากผมเลย ผมจะยอมทำตัวใหม่ ผมจะรักเค้าคนเดียว'' แต่ผมก็ยังไม่พูดออกไป เป็นไรทำไมสมองผมถึงไม่สั่งการออกไป คำที่ผมอยากจะพูดมันเหมือนเลือดในหัวใจที่เข้มไปด้วยสารอานีเทอร์ลีนของผมอยากจะออกไปจากหัวที่ถูกแช่แข็งอยู่ จนกระทั่งผมได้ยินเสียงร้องไห้ของเค้า เค้าบอกเลิกผมทั้งๆที่เค้าร้องไห้ ผมถามเค้าว่าจะร้องไห้ทำไมทั้งที่ตัวเค้าเองไม่ได้ผิดเลยสักนิด คนที่ผิดมันคือผม เสียงร้องไห้ของเขามันทำให้ผมอยากฆ่าตัวตาย ผมก็เกือบจะร้องไห้ตามเค้าไปหรือร้องแล้วก็ไม่รู้ อาจเรียกได้ว่าน้ำตาผู้ชายหรือผู้ชายร้องไห้เลยก้ได้ คำพูดต่อมามันทำให้ผมเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่มันเกิดขึ้น "ต่อไปนี้ดูแลตัวเองด้วยมีอะไรก็โทรปรึกษาหากันได้แต่เรา 2 คน คงไม่เหมือนเดิมแล้ว เราอาจเป้นบ้าสักระยะ แต่เวลาคงช่วยให้มันหายได้ ไม่ช้าก็นาน'' เค้ารับกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ไหวผมรู้ ผมเข้าใจและยอมรับกับคำพูดและสิ่งที่เกิด ผมเลยพูดคำที่ผมอยากจะพุดให้กับเค้าออกไปว่า ผมรักเค้านะ รักมาก ผมพูดแค่นี้ ก็เกิดความเงียบระหว่างผมกับเค้าอีกครั้ง....... ตู้ดด ตู้ดด...... เสียงเค้าวางโทรศัพท์ไปจากผม ถึงแม้ว่าบทเรียนครั้งนี้มันทำให้ผมรู้อะไรในหลายสิ่งหลายๆอย่าง ผมเข้าใจแล้วว่าความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น การที่เรารักใครสักคนแต่ไม่พูดไป มันก็ต้องเสี่ยงกับการเจอเรื่องแบบนี้ ผมเข้าใจครับ ผมขอให้เค้าเจอคนที่ดีกว่าผม แต่ผมก็ยังเก้บความทรงจำนี้ไปตลอดชีวิตเลย คำพูดที่ผมชอบมากสำหรับบทเรียนนี้ ''แล้วเราจะได้เจอกันแล้วเป็นเหมือนเดิมอีกไหม''//////''นายไม่มีทางได้สัมผัสสายลมหรอก''...............